Storytelling in Central Park

Storytelling in Central Park

Een paar maanden geleden was ik in New York. Mijn vrouw, mijn zoon, een vriendinnetje en ik hadden een appartement in Upper West Side, vlakbij Central Park. De laatste dag was het prachtig weer en het park stroomde vol met een keur aan mensen. Een smeltkroes, echt! Het was nog voor het tijdperk Trump, we liepen door de nadagen van Obama. De wereld was mooi, het zonnetje prikte zachtjes in onze huid. We kwamen langs een plek met een beeld van Hans Christiaan Andersen, waar wekelijks een Storytelling Hour wordt gehouden. Iedereen mag er mooie verhalen vertellen. Verhalen die raken, verhalen die ontroeren, verhalen die amuseren. Storytelling, een prachtig woord. Van oorsprong. Wie wil er nu geen mooi verhaaltje voor het slapen gaan. Ik hou van verhalen. Dat hield ik al toen ik nog Nederlands studeerde en Kees Fens tijdens zijn colleges literatuur doorspekte met prachtige anekdotes over schrijvers. Geen sprookjes maar literaire verhalen. Ik zoog zijn woorden op als een zoete milkshake, ik proefde de karakters als de smaken van Tony Chocolonely.

Iedereen storyteller

Storytelling. Je kunt geen communicatiebureau meer googelen of ze doen aan storytelling. Want het is hot. Enige tijd geleden schreef Teun van de Keuken een column in de Volkskrant over Storytelling. De strekking was, ik citeer: ‘Uitzendbureaus, koekjesfabrikanten en bierbrouwers, allemaal doen ze eraan. Het hoofd communicatie van energiebedrijf ENI noemt zich tegenwoordig storyteller en hij is niet de enige. Maar waarom? Het klinkt misschien spannender op feestjes: ‘ik ben storyteller’ ‘O, leuk, waar treed je op?’ ‘Nou, ehm bij Randstad.’ Je verkoopt verdomme baantjes, koekjes, bier en olie, geen praatjes.’

Echte verhalen

Ik moet zeggen: hij heeft een punt. Als je in plaats van een tekst een story schrijft, verkoopt dat beter. Maar als je sprookjes gaat verkopen met alleen maar mooie woorden, dan sla je de plank mis. Mensen prikken daar doorheen. Bij storytelling gaat het nu juist om het gebruik van echte, authentieke verhalen. Het is een vak waarbij je moet kunnen schrijven, moet kunnen analyseren en – later – moet kunnen vertellen.

De kracht van verhalen

De communicatieadviseur als storyteller gaat op zoek naar echte verhalen. Verhalen waarin het weleens schuurt en wringt. Bij de manager, maar ook bij de conciërge, de receptioniste of de raad van toezicht. Waarin iets overwonnen wordt. Vaak wordt dat gezien als een teken van zwakte, maar het is juist het tegendeel. Het toont je kracht, je kwetsbaarheid, de schoonheid van het onmogelijke, het toevallige. Daar zit de kracht van verhalen. Net als in het echte leven. Verhalen kunnen zo mooi zijn, als je ze maar ziet. Storytelling, een prachtig woord!