Daar stonden we dan. In de Scala zaal van Traverse, hulpeloos naar het beeldscherm te kijken; de filmpjes in de presentatie deden het niet. Prachtige filmpjes hadden we uitgezocht, die perfect aansloten bij wat Udo die namiddag ging vertellen bij de Stakeholdersbijeenkomst van ORO. Voorbeelden over wat Storytelling is en wat het kan doen. Maar ja, ze deden het dus niet.
De tijd tikte door, het begon nu wel spannend te worden, het was bijna vier uur en dan zou de zaal volstromen. De geluidstechnicus, Jan Roelofs (Raad van Bestuur van ORO), Udo, ik; allemaal stonden we om mijn laptop heen en hadden we ideeën om de filmpjes toch draaiende te krijgen. Nóg maar een keer proberen. Ja! Het eerste filmpje doet het! Opluchting alom; de bijeenkomst kon beginnen.
De aftrap was ijzersterk: een verhaal van twee bestuursleden, maar bovenal ouders, van Stichting Het Laarhuys, die de Gouden Gift van ORO in ontvangst mochten nemen. Waarom ze die erkenning kregen, werd helemaal duidelijk uit hun mooie woorden. Er viel geen speld tussen te krijgen. Daarna volgde het eerste filmpje. Een filmpje over groei, over dat het moeite en soms zelfs pijn kost om te groeien. Maar je voelt hem al aankomen: het filmpje deed het niet. Au! Dát deed pas echt pijn!
Maar gelukkig was onze gastheer creatief als altijd en wist hij de zaal te boeien met hun eigen verhalen: voorbeelden van liedjes die iets voor de aanwezigen betekenen. Vol goede moed gingen we verder naar het volgende filmpje: hoe een verandering van woorden kan leiden tot een andere kijk op dingen. Maar er kwamen natuurlijk geen woorden… Dus, op naar de pauze!
Verhalen laten je nooit in de steek
En daar stonden we weer. Met z’n allen te kijken naar het beeldscherm: “Hoe kán dat nou?!” Vreselijk die techniek. Maar een wonder geschiedde: de filmpjes deden het weer! Het was een wonder dat niet langer stand hield dan maar liefst 3 minuten. Daarna liet de techniek ons weer in de steek. Maar de verhalen niet! Cliënten deelden hun ervaringen met het publiek, medewerkers vertelden over de toekomst van ORO aan de hand van échte voorbeelden: cliënten die op hun werk óók een kerstpakket krijgen, een jonge vrouw die in de wijk een bruidsjurk ging kopen (en de jurk ook nog liet showen aan het publiek), kleine verhaaltjes die allemaal samenkomen in de corporate story van ORO.
De middag was boeiend. Zo boeiend dat de filmpjes niet gemist werden: de verhalen van cliënten, ouders, medewerkers spraken veel meer tot de verbeelding dan welk filmpje dan ook. De techniek had ons dus eigenlijk niet in de steek gelaten, het gaf de verhalen juist een nóg mooier podium! Bij het buffet werd dat bevestigd door de voorzitter van de Raad van Toezicht van ORO. “Dat de filmpjes het niet deden is iedereen morgen weer vergeten, maar de vandaag vertelde verhalen blijven iedereen nog heel lang bij!”
De filmpjes deden het dus niet…… Boeiend!
